voor de Verenigde Naties 24 september 2026
Ja, het is al interessant voor hij ook maar één woord heeft gesproken
“Mijnheer de voorzitter,
Voordat ik begin, eerst even een mededeling: Als er nog andere lafaards in deze zaal zitten die nog niet zijn vertrokken, doet u dat dan alstublieft nu. Hartelijk dank. Dames en heren, Veertien jaar geleden stond ik hier op dit podium en trok ik een rode lijn. Ik beloofde te voorkomen dat de moorddadige dictatuur van Iran atoombommen zou ontwikkelen, kernwapens die bedoeld waren om Israël te vernietigen, kernwapens die de hele wereld zouden kunnen bedreigen. En dat is precies wat we hebben gedaan. Laat me nu iets zeggen wat u misschien zal verbazen. Het vernietigen van de nucleaire installaties van Iran was moeilijk. Maar voor mij was het een van de gemakkelijkste beslissingen die ik ooit als premier heb moeten nemen. Want als we het niet hadden gedaan, waren we allemaal dood geweest. Wilt u de ultieme ironie horen? Door zichzelf te verdedigen, verdedigt Israël ook de landen waarvan de afgevaardigden zojuist deze zaal hebben verlaten. Sterker nog, ik wil dat u weet dat veel van hun leiders ons achter gesloten deuren bedanken voor het uitschakelen van de Iraanse kernwapencapaciteit. Dit is niet de eerste keer dat wij werden geconfronteerd met de dreiging van vernietiging. In 1967 werd Israël omsingeld door vijanden die zwoeren ons te vernietigen. Wij bevonden ons toen niet in Judea en Samaria, het hart van het historische vaderland van het Joodse volk. We bevonden ons niet in Gaza. We bevonden ons niet op de Golanhoogten. En mijnheer al-Sharaa, u moet weten dat de Joden al sinds de dagen van Mozes op de Golanhoogten aanwezig zijn. U kunt het in de Bijbel nalezen. Aan de vooravond van de Zesdaagse Oorlog van 1967 bevonden we ons dus in geen van die gebieden. We leefden op een piepklein stukje grond, en dat doen we nog steeds, dat ongeveer een derde van één procent beslaat van het totale landoppervlak van de Arabische wereld. En toch beschuldigt men Israël van kolonialisme. En wie beschuldigen ons daarvan? Onder meer Groot-Brittannië en Frankrijk. In hemelsnaam, zij hebben het begrip zo ongeveer uitgevonden. Hun koloniën strekten zich uit over de hele wereld. En toch ging het destijds, op dat piepkleine stukje aarde, zonder Westelijke Jordaanoever, zonder Gaza, zonder Golanhoogten, eenvoudigweg om het voortbestaan van deze ene en enige Joodse staat. Want daar gaat dit conflict over. Het gaat niet om grondgebied. Het gaat om het bestaan van een Joodse staat, ongeacht de grenzen. Destijds werden wij met vernietiging bedreigd door drie Arabische legers die op het punt stonden ons binnen te vallen. Weet u wat Israëliërs in die dagen deden? Ze groeven massagraven ter voorbereiding op duizenden slachtoffers. Om onze doden te kunnen begraven. Ik was destijds een Israëlische middelbare scholier in Philadelphia. Vijf dagen voordat de oorlog uitbrak, vloog ik terug naar Israël. Ik trof een land aan dat volledig verduisterd was. Israël zette zich schrap. Ik vloog terug om mijn broer Jonathan, Yoni, te zien. Hij was 21 jaar oud en officier bij de parachutisten. Net als de rest van het leger was zijn eenheid al gemobiliseerd. Ik ging hem zoeken. Mij werd verteld dat de parachutisten gelegerd waren in de boomgaarden, de sinaasappelgaarden rond Ramle. Dus ging ik daarheen en vroeg aan een paar soldaten: “Weten jullie waar Yoni Netanyahu is?” “Nee.” Toen zei iemand: “O, bedoel je die jonge vent? Ja, die zit in de volgende boomgaard.” Dus liep ik erheen. En plotseling, aan het einde van een lange rij bomen, zag ik mijn broer. Hij was totaal verbijsterd toen hij mij zag. “Bibi,” zei hij, “wat doe jij hier? We renden naar elkaar toe en omhelsden elkaar. Bij een geïmproviseerde kop koffie stelde ik hem de vraag die mij bezighield, de vraag die iedereen bezighield. “Dus, Yoni,” zei ik, “wat gaat er gebeuren?” Hij zweeg even. En toen zei hij iets wat ik nooit zal vergeten. “We gaan winnen,” zei hij. “We hebben geen andere keuze.” Ik herinner me die woorden alsof het gisteren was. En winnen deden we. Negen jaar later kaapten Palestijnse terroristen een passagiersvliegtuig dat op weg was naar Israël. Ze brachten het naar Entebbe, in Oeganda. Net als de nazi’s selecteerden de terroristen de Joodse passagiers, mannen, vrouwen, kinderen en baby’s. Ze dreigden hen te vermoorden als Israël geen Palestijnse terroristen zou vrijlaten. En toen, op 4 juli 1976, de tweehonderdste verjaardag van de Verenigde Staten, leidde Yoni zijn moedige soldaten diep Afrika in tijdens een van de spectaculairste reddingsoperaties uit de moderne geschiedenis. Op wonderbaarlijke wijze bevrijdden zij 103 Joodse gijzelaars en brachten hen allemaal naar huis, iedere gijzelaar. Mijn broer, de commandant van de aanvalsmacht, was de enige soldaat die tijdens deze operatie omkwam. Ik wil Oeganda opnieuw bedanken voor het standbeeld dat het onlangs voor Yoni heeft opgericht op de plek waar hij sneuvelde. Mijn vrienden, De woorden van Yoni zijn vandaag even waar als meer dan een halve eeuw geleden. We gaan winnen. We hebben geen andere keuze. Nooit werd dat duidelijker zichtbaar dan op 7 oktober 2023, de donkerste dag uit de geschiedenis van Israël. Op die afschuwelijke dag stormden duizenden Palestijnse terroristen vanuit Gaza Israël binnen. Ik wil dat u dit weet: er bevond zich op dat moment geen enkele Israëliër in Gaza. Geen burger. Geen soldaat. Niet één. Het maakte helemaal niets uit. De terroristen van Hamas pleegden de grootste slachting onder Joden sinds de Holocaust. Ze gingen van huis tot huis en schoten Israëlische burgers van dichtbij dood. Ze deden dat met een duivels genoegen. Met sadistisch plezier zonden zij hun moorden live uit. En wie vermoordden ze? Juist die Israëliërs, hun buren, die hun werk hadden gegeven, die Palestijnse kinderen bij de grens van Gaza ophaalden en hen naar Israëlische ziekenhuizen brachten voor kankerbehandelingen, om hen vervolgens weer terug te brengen. Kunt u zich zo’n monsterlijkheid voorstellen? Deze monsters van Hamas slachtten overlevenden van de Holocaust af. Ze verbrandden baby’s levend voor de ogen van hun ouders. Ze onthoofdden onze mannen. Ze verkrachtten onze vrouwen op brute wijze en vermoordden hen vervolgens. In totaal slachtten zij die dag 1200 Israëliërs af. Ik wil u een idee geven van wat dat betekent voor een land met tien miljoen inwoners. Naar verhouding zou dat gelijkstaan aan 40.000 onschuldige Amerikanen die in minder dan 24 uur worden afgeslacht. Dat is zestien keer 9/11. Op die donkerste dag verwachtten onze vijanden dat wij zouden instorten. Maar we stortten niet in. Integendeel. We stonden op en vochten als leeuwen. De afgelopen drie jaar hebben onze heldhaftige soldaten dag in, dag uit gevochten in een oorlog op zeven fronten. Kent u één ander land ter grootte van New Jersey dat in staat is een oorlog op zeven fronten te voeren? En dat drie jaar lang? Zeven fronten: Hamas. Hezbollah. De Houthi’s. Iran. Milities in Irak. In Syrië. Palestijnse terroristen in Judea en Samaria. Ze spanden allemaal tegen ons samen om ons van de aardbodem weg te vagen. Ze faalden. Want in plaats van in te storten, brachten wij hen allemaal verpletterende slagen toe. Samen met onze Amerikaanse vrienden hebben we het leger, de marine, de luchtmacht en de nucleaire installaties van Iran verpletterd. Israël heeft Hamas zware klappen toegebracht. We hebben Hezbollah murw geslagen. Herinnert u zich de piepers nog? Nou, ik kan u één ding vertellen: Hezbollah herinnert zich ze zeker. Weet u wat er is gebeurd met het overgrote deel van Hezbollahs enorme arsenaal van 150.000 ballistische raketten en andere raketten, allemaal gericht op onze burgers? Ze zijn weg. De leiders van Hezbollah? Dood. Hun moreel? Gebroken. De aartsterroristen, de ergste massamoordenaars ter wereld, die niet alleen Israëliërs vermoordden, maar ook Amerikanen, Britten en burgers uit tientallen andere landen, Khamenei, Dief, Sinwar, Haniyeh en Nasrallah, samen met duizenden andere terroristen die ons wilden vernietigen: Ze zijn allemaal weg. De overgebleven terroristen proberen wanhopig hun gelederen opnieuw te vormen. Iedere dag proberen zij onze mensen te vermoorden. En in het bijzonder proberen ze onze mensen te vermoorden in ons historische vaderland, in Judea. Overigens, daar komt het woord “Jood” vandaan. Judea. Dat is ons land. Ze proberen ons te vermoorden. Duizenden pogingen per jaar op gezinnen, vreedzame gezinnen die gewoon over de weg rijden. Ze schieten op zwangere vrouwen. Op gezinnen. Natuurlijk ziet u hiervan niets terug in de internationale pers of op sociale media. Waar berichten ze wel over? Over een handvol jeugdige delinquenten, ongeveer 150 in totaal, die stenen gooien of olijfbomen omhakken. Af en toe steken ze iets in brand. Ik kan dat niet uitstaan. Ik accepteer geen eigenrichting. Wij zijn een rechtsstaat. Dus zetten we de Shin Bet op hen. Maar dat noemen ze vervolgens “kolonistengeweld”. Het aantal dodelijke slachtoffers per jaar? Misschien twee of drie. Vergelijk dat eens met de duizenden terroristische aanvallen op vreedzame kolonisten, fatsoenlijke, gezagsgetrouwe mensen. Wat een verdraaiing. Het is een obsessie. Ik hoor die discussies hier. Leiders van landen spreken er in alle ernst over. En ze zeggen het met zo’n gewichtigheid: “Wij tolereren het geweld van kolonisten niet.” U weet niet waar u het over hebt. Twee dagen geleden, ik zeg dit ook tegen mijn collega Emmanuel Macron, twee dagen geleden werd een Frans staatsburger, Netanel Shukrun, vader van zes kinderen, doodgeschoten toen hij met zijn zestienjarige zoon een bron bezocht. Een Hamas-terrorist in Judea en Samaria kwam op hem af en schoot hem neer. Zijn laatste woorden waren: “Vlucht. Vlucht, jongen. Red jezelf.” Twee dagen geleden werd in Judea en Samaria een reservist, Neria Leiter, neergemaaid door een Palestijnse terrorist. Op dit moment vecht hij voor zijn leven in een ziekenhuis in Jeruzalem. Neria, vader van vier kinderen, is de zoon van Yechiel Leiter, onze briljante ambassadeur in de Verenigde Staten. Drie jaar geleden werd Yechiels oudste zoon, Moshe, vader van zes kinderen, gedood terwijl hij in Gaza een gebouw vol boobytraps onschadelijk maakte. Yechiel, mijn broeder, jouw pijn is onmetelijk. Heel het volk van Israël, en velen buiten Israël, bidden voor Neria’s leven. Maar ondanks de pijn, ondanks het leed, geven wij niet toe. Kort voordat hij werd aangevallen schreef Neria in een bericht: “Wij hebben geen ander land. Het is een voorrecht het te mogen verdedigen.” Aan Neria en aan alle helden van Israël leg ik een gelofte af: Jullie offer zal niet tevergeefs zijn. Wij zullen onze staat blijven verdedigen. Wij zullen blijven winnen. Want we hebben geen andere keuze. In deze strijd tegen de barbaren hebben we geen grotere bondgenoot gehad dan president Trump. Ik dank hem voor zijn moedige leiderschap. Hij heeft een enorm gevaar voor Amerika, Israël en de wereld moedig het hoofd geboden. Decennia geleden begreep hij al dat de fanatieke ayatollahs die “Dood aan Amerika! Dood aan Israël!” scanderen, uiteindelijk hun krankzinnige fantasieën zouden uitvoeren als niemand hen tegenhield. Daarom hebben Israël en Amerika samen gehandeld, niet alleen om onszelf te beschermen, maar om de beschaving te redden. Dappere Amerikaanse en Israëlische piloten voerden gezamenlijk missies uit boven Iran. Amerika en Israël werkten ook samen om onze gijzelaars naar huis te halen. We hebben de allerlaatste teruggebracht. U vraagt waarom wij winnen? Yoni zei het eenvoudig: We hebben geen andere keuze. Gedurende deze lange oorlog is ons doel nooit veranderd: Winnen. Winnen met onwrikbare vastberadenheid. Met onverzettelijke moed. Want dit is Israël. Eén natie die strijdt voor één toekomst. Links en rechts. Jong en oud. Religieus en seculier. Hebben we onderlinge meningsverschillen? Natuurlijk. Maar op de beslissende momenten, de momenten die ons lot bepalen, staan wij zij aan zij. Want wat ons verenigt is zoveel sterker: Onze geschiedenis. Onze waarden. Onze moed. U zit hier in de zaal van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Weet u wat één ballistische raket zou aanrichten als die hier insloeg? Hij zou het hele complex wegvagen. Sterker nog, twee van zulke raketten zouden de Verenigde Naties vernietigen. Stelt u zich dan eens voor: Duizend gigantische raketten die vanuit de hemel neerkomen op uw steden, op uw huizen. Ik breng hulde aan de moed van het volk van Israël. Ik breng hulde aan onze dappere soldaten, Joden, christenen, Druzen en moslims. Het meest morele leger ter wereld: de IDF. Al drie jaar lang voeren zij moedig oorlog op zeven fronten. Maar er is een achtste front in deze oorlog. Dat is de oorlog om de waarheid. Die oorlog wordt uitgevochten in de mondiale media en, op de meest verderfelijke manier, op sociale media. Verschillende landen hebben ontelbare miljarden uitgegeven om leugens over mijn land te verspreiden. Qatar was de eerste. Al tientallen jaren geleden begon Qatar massaal Amerikaanse universiteiten en giftige mediakanalen zoals Al Jazeera te financieren. In Europa deden ze precies hetzelfde. Hun doel was duidelijk: Jonge geesten hersenspoelen zodat ze Israël gaan haten, Amerika gaan haten en het Westen gaan haten. Ditzelfde Qatar biedt onderdak aan de Hamas-slachters van 7 oktober. Het nieuwste land dat is uitgegroeid tot een superverspreider van antisemitische leugens is Turkije. Erdoğan is een tiran die eveneens onderdak biedt aan de terreurleiders van Hamas. Hij heeft duizenden Koerdische burgers laten doden. Hij ontkent de Armeense genocide. Hij zet journalisten en oppositieleiders gevangen. Hij bezet Noord-Cyprus illegaal, Cyprus is lid van de EU, en hij maakt zich regelmatig schuldig aan provocaties tegen Griekenland, een NAVO-lid. Nu wil hij Syrië overnemen. Dat verbaast me niet. Want vrijwel iedere dag roept hij op tot de vernietiging van Israël. Hij zegt dat hij de heerser van Jeruzalem zal worden. Nee, mijnheer. Dat wordt u niet. Dit is ons land. Dit is onze stad. Onze eeuwige hoofdstad. Tirannen over de hele wereld proberen ons te bedreigen. Met hun leugencampagnes proberen ze onze vastberadenheid te ondermijnen. Maar uiteindelijk zal het Joodse volk zegevieren, net zoals op het slagveld. Het zal tijd kosten om de leugens te verslaan. Voordat de wereld erkent wat zo overduidelijk is: Dat Hamas Palestijnse burgers als menselijk schild gebruikte. Dat Hamas ziekenhuizen, scholen en moskeeën gebruikte als terroristische commandocentra. Dat Hamas een groot deel van het voedsel dat wij Gaza binnenlieten, stal. Terwijl Hamas alles in het werk stelde om Palestijnse burgers in de gevarenzone te houden, vaak onder bedreiging van wapens, deed Israël wat mogelijk was om hen juist uit de gevarenzone te krijgen. We stuurden miljoenen sms-berichten om burgers te waarschuwen gevechtsgebieden te verlaten. We pleegden miljoenen telefoontjes. We wierpen miljoenen pamfletten af. Welk genocidaal regime geeft één miljoen poliovaccinaties aan de bevolking van zijn vijand? Welk genocidaal regime maakt de distributie van twee miljoen ton voedsel in Gaza mogelijk? Dat is één ton voor iedere inwoner. Israël beschuldigen van genocide is de grootste leugen van deze eeuw. Als u wilt weten hoe absurd deze beschuldiging is, luister dan naar kolonel John Spencer. Hij leidt de afdeling Urban Warfare Studies van West Point. Hij wordt beschouwd als ’s werelds voornaamste deskundige op het gebied van stedelijke oorlogsvoering. Volgens mij is hij vandaag hier aanwezig. Kolonel Spencer heeft alle stedelijke oorlogen bestudeerd, van de oudheid tot nu, van het oude Griekenland tot Mosul en Gaza. Dit is wat kolonel Spencer zegt: “Israël heeft meer gedaan om burgerslachtoffers in oorlogstijd te voorkomen dan enig ander leger in de geschiedenis.” Wij hebben ontelbare maatregelen genomen om de burgerbevolking te beschermen. Is dat genocide? Natuurlijk niet. Het is het tegenovergestelde van genocide. Dus tegen iedereen die deze leugens over mijn land en over onze dappere soldaten verspreidt, of u nu in deze zaal zit of op het kantoor van de antisemitische burgemeester van New York, zeg ik het volgende: Schaam u voor het verdraaien van de feiten. Schaam u omdat u slachtoffer en agressor omdraait. Schaam u omdat u de waarheid in het gezicht spuugt. Mijnheer Mamdani, sinds u tot burgemeester van deze stad bent, voelen veel Joden zich niet langer veilig in New York. Ze vertellen het mij. Dit is niet meer de stad die wij ons herinneren. De stad is zo snel veranderd. En dat is niet verwonderlijk. U hebt criminelen geprezen wegens steun aan Hamas. U rekent mensen als Hasan Piker tot uw vrienden, iemand die zei dat Amerika 11 september verdiende. U nodigt bij u thuis een Palestijnse journalist uit die filmde hoe Hamas-terroristen Israëlische gijzelaars sloegen en martelden en later toegaf dat hij weigerde de beelden te publiceren om, u raadt het al, de terroristen te beschermen. Uw vrouw gaf een ‘like’ aan een bericht waarin het bloedbad van 7 oktober werd verheerlijkt. Ze gaf ook een ‘like’ aan een bericht waarin stond dat Tel Aviv niet zou mogen bestaan. U weigerde dat alles te veroordelen. U beschuldigt Israël keer op keer ten onrechte van genocide. Mijnheer Mamdani, u probeerde te verhinderen dat ik hierheen kwam. Maar u kunt mij niet het zwijgen opleggen. U kunt de waarheid niet het zwijgen opleggen. De eenvoudige waarheid: Israël heeft geen genocide gepleegd. Israël heeft een genocide voorkomen. Want dat is precies wat de Hamas-vrienden van mijnheer Mamdani met ons zouden hebben gedaan als wij hen niet hadden tegengehouden. Ze zouden ieder van ons hebben vermoord. De leugens die u en andere antisemieten over de Joden en over de Joodse staat verspreiden, hebben werkelijke gevolgen. In New York worden Joden bedreigd wanneer zij onderweg zijn naar de synagoge. Joden zijn op straat neergestoken. Joden worden gedemoniseerd. Ze worden aangevallen, enkel en alleen omdat ze Joods zijn. Joden zijn vermoord in Sydney, Manchester, Montreal en Boulder in Colorado. Ze zijn aangevallen in Los Angeles, Londen, Parijs, Berlijn en Washington D.C. De antisemieten van deze wereld willen ons volk angst aanjagen. Ik heb nieuws voor hen. De tijd dat Joden weerloze slachtoffers waren die naar de slachtbank werden gevoerd, is voorbij. Vandaag hebben we een staat. Vandaag hebben we een leger. Vandaag hebben we een volk dat bereid en vastbesloten is zichzelf te verdedigen. Daarom heb ik vandaag één boodschap voor Joden overal ter wereld: Houd uw hoofd hoog. Wees trots. Wees zelfverzekerd. Laat u niet intimideren. Sta op! En tegen iedereen die waarheid en rechtvaardigheid wil verdedigen, zeg ik: Sluit u bij ons aan en kom in verzet tegen de barbaren die onze beschaving bedreigen. Maar ik moet eerlijk tegen u zijn. Niet iedereen komt in verzet. Dat hebben we gezien. Want anders dan Israël hebben sommigen, en de laatste tijd vooral in West-Europa, ervoor gekozen niet op te staan. De leiders van deze landen hebben ervoor gekozen te buigen voor antisemitische menigten. Ze hebben gekozen voor zwakte. Voor appeasement. We kunnen niet weglopen voor de treurige waarheid die voor ons ligt. Velen in de vrije wereld zijn bang geworden om de vrijheid te verdedigen. Ik vraag hun: Wat voor toekomst brengt dit? Waar leidt dit gedrag toe? Wat zal de wereld uiteindelijk krijgen? De broederschap van democratieën of de Moslimbroederschap? Hoe lang duurt het nog voordat u begrijpt dat deze fanatieke jihadisten uw waterwegen, uw energievoorziening en uw economische levensaders afknijpen? Ik kan u dit verzekeren, dames en heren: Wij in Israël wachten niet tot anderen ontwaken uit hun morele slaap. Wij gaan door. Wij grijpen de toekomst. Wij lopen voorop met ongelooflijke ontwikkelingen op het gebied van gezondheidszorg, landbouw, kunstmatige intelligentie, “superieure intelligentie”. En we stellen deze buitengewone innovaties ter beschikking van de hele mensheid. Israël is nog nooit zo sterk geweest. Wij zijn niet bang. Maar ik zal u vertellen wie wel bang zijn. De tirannen van Teheran. Zij zijn bang. Weet u voor wie zij het bangst zijn? Voor hun eigen volk. Voor het moedige Iraanse volk, dat al zo lang zoveel heeft opgeofferd. Het Iraanse regime wordt vooral bang wanneer zijn bevolking dit in handen krijgt. Dit is een communicatiemiddel: Starlink. Daarmee kunnen mensen toegang krijgen tot de waarheid. Daarmee kunnen ze keuzes maken. Daarmee kunnen zij hun vrijheid van denken en hun vrijheid van meningsuiting uitoefenen. Daarom geeft het Iraanse regime miljarden dollars uit aan het censureren van het internet. Mijnheer de voorzitter, ik laat dit apparaat bij u achter zodat u het aan de Iraanse delegatie kunt geven. Dan kunnen zij, wanneer ze onvermijdelijk overlopen, ook vrijelijk hun verhaal op sociale media vertellen. Aan de demonstranten buiten en aan de hypocriete afgevaardigden die deze zaal hebben verlaten, vraag ik: Waar waren jullie toen de Iraanse tirannen tienduizenden ongewapende Iraanse burgers afslachtten en verminkten? Toen zij duizenden van hun eigen mensen afslachtten en verminkten? Waar waren jullie? Organiseerden jullie massademonstraties? Hongerstakingen? Protesteerden jullie buiten de Iraanse vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties? Kwamen jullie eigenlijk ooit op voor de christenen die in Iran en overal in het Midden-Oosten worden vervolgd? Nee. Dat deden jullie niet. Want jullie zijn nep-mensenrechtenactivisten. En wat de christenen betreft: U weet dat hun aantallen overal in het Midden-Oosten instorten omdat zij worden vervolgd en opgejaagd. Op één plaats na: Mijn land, Israël. Daar groeit de christelijke gemeenschap. Daar bloeit zij. Daar heeft zij succes. Sterker nog: U protesteerde ook niet toen wij Bethlehem verlieten. Toen wij het bestuurden, was de bevolking voor 80 tot 90 procent christelijk. Wij droegen het over aan de Palestijnse Autoriteit. Vandaag is Bethlehem voor 80 tot 90 procent islamitisch. De christenen zijn verdreven. Hebt u daartegen geprotesteerd? Hebt u daarover gesproken? Niets. Nada. En ook nu hebt u niets over Iran gezegd. Niets over Iran. Maar ik heb goed nieuws voor u. Ondanks uw stilzwijgen, ondanks uw hypocrisie, is het slechts een kwestie van tijd voordat er in Iran iets ongelooflijks gebeurt. De macht van het volk zal degenen die de macht bezitten overwinnen. Ik wil dat u heel goed naar mijn woorden luistert: Op een dag, en die dag is misschien niet ver weg, zal het Iraanse volk vrij zijn. Hun moorddadige regime zal ten val worden gebracht door zijn eigen leugens, zijn eigen corruptie en zijn eigen wreedheid. Dit kwaadaardige regime zal vallen. En wij zullen die dag allemaal vieren. Dames en heren, Het verhaal van mijn volk, het Joodse volk, gaat meer dan drieduizend jaar terug. Wij spreken vandaag dezelfde taal als toen. Wij wonen in hetzelfde land waarin onze voorouders destijds woonden: David. Salomo. Jesaja. Jeremia. Dat is ons land. Het land Israël. Onze profeten, onze roeping en ons volk zijn uniek in de geschiedenis. Onze waarden inspireren de mensheid al duizenden jaren. Het geloof in één God. De heiligheid van het leven. De rechtsstaat. Onze eeuwige zoektocht naar vrede. Onze eeuwige zoektocht naar gerechtigheid. Het zijn deze heilige waarden die ons door de eeuwen heen hebben voortgestuwd. Het zijn deze heilige waarden die ons hebben geholpen de wetten van de geschiedenis te tarten. De grote Amerikaanse schrijver Mark Twain verwoordde het 125 jaar geleden als geen ander. Hij schreef het lang vóór de wedergeboorte van de moderne Joodse staat. Lang vóór de grote overwinningen van Israëls soldaten. Dit is wat hij schreef: “De Jood heeft in alle eeuwen een wonderbaarlijke strijd gevoerd in deze wereld, en dat terwijl zijn handen op zijn rug gebonden waren… De Egyptenaar, de Babyloniër en de Pers kwamen op, vulden de wereld met rumoer en luister, en verdwenen vervolgens in de nevel van het verleden… Andere volkeren kwamen op en hielden een tijdlang hun fakkel hoog, maar het vuur doofde en nu zitten zij in de schemering… De Jood zag hen allemaal komen, overleefde hen allemaal en is nog steeds wat hij altijd was, zonder tekenen van verval, zonder de zwakheden van ouderdom, zonder verlies van levensgeest, zonder dat zijn energie afneemt…” Dames en heren, Door de eeuwen heen hebben de tirannieën die ons probeerden te vernietigen telkens opnieuw gefaald. Als God het wil, zullen zij blijven falen. Als wij onze moed bijeenrapen, als wij onze vastberadenheid verharden, zullen wij blijven winnen. Zoals de Bijbel zegt: Netzach Yisrael lo yeshaker. De eeuwigheid van Israël zal niet wankelen. En de reden daarvoor is eenvoudig. We hebben geen andere keuze. Dank u allen. Chag Sameach le’Am Yisrael. Een gezegend feest voor het volk van Israël.”
