Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht Oosmoederke. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht Oosmoederke. Sorteren op datum Alle posts tonen

dinsdag 13 juni 2017

Oosmoederke in't verzet (2)

Eindelijk was mijn vader terug uit Indië.

(Nederlands-Indië dus. Onze kolonie. Waar "we" de 
"ongehoorzame, door de overwinning op de Jappen aangemoedigde, oorspronkelijke bewoners onder controle moesten houden door "politionele acties." 

Ach, de taal, de taal, de taal...
Je kunt er een witte muur zwart mee lullen.

Pure onderdrukking, moord, vernietiging, genocide, oorlog
lul je met de taal om tot een onschuldige verkeersmaatregel door het "politioneel" te noemen.
"We hebben het beste voor met de Indonesiërs. Het is voor hun bestwil."
En heel Nederland slikt dit, gelooft het zelfs.
Nu nog!

Mijn vader had een "geluk bij een ongeluk" en kon vervroegd naar huis. 
Een schotwond door zijn knie. Niet van de "vijand", maar een "vriendelijk vuurtje"
van een mede Nederlandse, dienstplichtige soldaat die op wacht stond en
"de kolder in zunne kop kreeg."

Mijn vader was korporaal en moest dus naar hem toe om zijn wapen af te pakken. 
Dat liep mis: kogel dwars door zijn knie.
Hij heeft er zijn HELE leven last van gehad doordat er botgroei in z'n knie ontstond. 
Hij liep altijd mank.

Ok, mijn vader terug uit Indië, dus kon hij trouwen.
Ja ja , met mijn moeder.
Ze gingen bij de ouders van mijn vader op zolder wonen. Nou ja; zoldertje.
Eindelijk was mijn moeder verlost van haar "dienen voor anderen".
Ze werkte vanaf haar veertiende als dienstmeid. "In dienst".
Tijdens haar lagere schooltijd moest ze zien te leven onder een dictatuur van de nonnen.
Op haar veertiende 
(einde leerplicht, dus ieder arbeiderskind ging op haar/zijn verjaardag van school af en gelijk  werken)
werd de onderdrukking naadloos overgenomen in een andere horigen- en lijfeigene tijd.
Werken. Geld verdienen!
(Niet voor zichzelf. Nee, al het loon werd afgestaan. Ze kreeg vanaf haar 16-de wel traktement.)

De kerk leerde "zijn onderdanen" om hun "koppen dicht" te houden,
zodat ze als makke schapen door de Tweede Macht
uitgezogen, uitgebuit, geëxploiteerd, uitgewrongen,
kortom, zoals zzp-ers nu misbruikt worden.

Ja, kerk en kapitaal waren twee handen op een staatsbuik.

(In die tijd was je verjaardagscadeau op je veertiende dan ook
een overall (werkepak) en broodtrommel (knapzak) en theefles voor de jongens en
een schort voor de meisjes.)

MAAR
Nu ze getrouwd was 
wilde mijn moeder eindelijk eens tijd voor en door zichzelf.
Eindelijk!

Komt er na twee maanden getrouwd te zijn een pastoor op bezoek.
Dat doen ze altijd. Nieuwe katholieke stelletjes even de regeltjes duidelijk maken.
Regels?
Nou, fokken.
Beetje religie moet in stand blijven. Moet een kudde ook tenslotte. 
(Dat Erdogan zegt dat 3 kinderen minimaal is, heeft hij van geen vreemde hoor.)

Meneer Pastoor pakt het trouwboekje waarin 10 pagina's zitten voor dat nageslacht.

"En vrouwke, is de eerste al op weg?
En maak je geen zorgen dat er maar tien pagina's in je trouwboekje zitten hè
er kunnen altijd nog aanhangsels aan worden toegevoegd."

Ja, hij zei dat echt: "aanhangsels".

"Nou nee, meneer pastoor, daar wou ik nog effûh mee wachten." antwoordde m'n moeder.

"MAAR MOEDERKE TOCH!" brieste meneer pastoor,
als jullie huwelijk op die grond is gebaseerd, dan zal dat niet lang duren."

Het huwelijk duurde tot
de dood erop volgde, die van mijn vader. Op zijn 79-ste
Ja meneer pastoor, hun huwelijk van achtenvijftig jaar mag dus "eeuwige trouw" worden genoemd.


Met vier kinderen. Nee, geen tien of meer. Geen aanhangsel nodig.
Ze hield woord. Ze "namen nog geen kinderen"
Zeker voor de eerste vijf jaar...

Één jaar na de trouwerij was de eerste al geboren.
Hoe dat zo? Nou, gewoon:
"Voor het zingen de kerk uit"

RFTS


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mijn moeder maakte zich pissig om de rijkdom van "dat stelletje huichelaars": 




Van de pastoor kreeg Oosmoederke te horen "hoe het heurt"



 Ook toen ze kinderen had 
vond de pastoor dat hij zich met de opvoeding moest bemoeien.

 "Woar bemoeit die vent zich meej. Hij het zellef ginnees kinderen!"

(Later werd ontdekt dat "meneer pastoor" wel degelijk kinderen had gehad, had genomen.
Maar dat ligt in de doofpot)

                    

Gepost door op 1 opmerking:

donderdag 18 april 2013

'Smoederke vertelt #1

Mijn moeder is "Smoederke". Komt van "Oos Moederke".
(Ik twijfel of ik moet schrijven: "moederke" of "moedurku".)

 Waarom is mij een raadsel, 
maar Brabanders noemen elk familielid bij naam plus het "bezittelijke voorvoegsel": ONS. Oos.

Een zus die Nellie heet, wordt dus "oosNel", oftewel, snel uitgesproken: "sNel." 
Hoe traag ze ook is, ze blijft "sNel". 

Bij Jan wordt het wat lastiger: Onze Jan, wordt: OozuJan. Dat is te lastig om snel uit te spreken. Dus wordt het: oosJan. 
Johan wordt: Onze Johan, wordt oozeJohan. Klinkt bijna als "ôzejuwan". 
Buren in de Randstad hebben jarenlang gedacht, dat deze broer "Don Juan" heette.
Dat hebben we uit moeten leggen. Ze keken hem altijd zo vreemd aan als hij binnenkwam. We snappen nu ook hun grappen: "Kom je net van je vriendin?" "Hoewist, Womeniser?" "Nix voor te betalen?" "Niet echt een vooruitziende blik, die ouders van je." 
Maar vooral hun verbaasde blik. Je zag ze denken: Huh, hij??...een "Don Juan"?

Goed. 
De volgende verhaaltjes komen van mijn moeder. Inderdaad: "Oosmoederke". 
Een geweldige vrouw van 87 jaar. Wandelt nog elke dag één, soms twee uur. Is erg fit en "goed bij de pinken." 
Ze maakt zich nog voak kwoad (vaak boos) over "de toestanden in de wereld." 
Dat vind ik een goed teken. 
Pas als ze zich niet meer opwindt over de wereld, dan ga ik me zorgen maken.

Het zal rond 1935 zijn geweest. 
Mijn oma van moeders kant, de "schipperskant" van de familie, woonde "aan de wal". Haar man, mijn opa dus, ging dan alleen varen. Hij vertrok maandag heel vroeg. Zelfs zondagavond al. Mocht eigenlijk niet, want zondag was rustdag. Na een week van bikkelhard werken en weinig slaap kwam hij thuis. Soms zaterdag. Soms zondag. Soms bleef bij twee weken weg. Lag natuurlijk aan de klus, reis die hij aangenomen had.

Nu kwam hij vrijdagavond thuis. Goeie Vrijdag.
"Motte gaj nie goan biechten?" vroeg oma. (Moet jij niet gaan biechten)
"Huh?" zei mijn opa, "Waarom?" Dan werd mijn oma ongeduldig.
"Omdattut goeie vrijdag is. Ge MOT goan biechten!"
(Omdat het Goede Vrijdag is. Je MOET dan biechten.)
Grote zucht van opa en het verweer,
"Maor kzounie wetuh wah!. (Ik zou niet weten wat ik moet opbiechten!)
Kheb, godnondeju de hele week alleen maar op dé schipke gezeten."
"Dan verzinde mar wâ!", zei oma en riep:
"Ik wit wa! ge het de heule week op dé schip gezeten mej alleen mar brood en spek."
Ja, die schippers aten een dikke snee brood en sneden dan een reep van het spek af als beleg.
Dus zei oma: "Wa hedde gaj op goeje vrajdag gegeten? Spek! En ge wit daggu op vrajdag gin vlees mag etûh, zéker nie op goeje vrajdag!" 
(Wat heb je op Goede Vrijdag gegeten? Spek! 
En je weet dat je op vrijdag geen vlees mag eten en zeker niet op Goede Vrijdag!!)

 Om van't gezeik af te zijn, ging mijn opa naar de kerk en vertelde aan de pastoor, dat hij op goeie vrijdag vlees had gegeten. 

"Hedde'r spijt van?" vroeg meneer pastoor. "
"Spijt? Neuh nie echt. 'Kheb niks aanders te vrète op zo'n schipke." zei opa.
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 10 juni 2017

Oosmoederke in't verzet

Ik ben dus katholiek opgevoed.

Ja duhuh, wat wil je; Brabant jaren '50,' 60. Iedereen was katholiek. Zo leek het in die tijd.
Kerk, staat en volgelingen
oefende harde druk op mijn moeder uit om haar kinderen katholiek op te voeden.
Dat deed ze dan ook plichtsgetrouw.

Bijvoorbeeld:
elke zondag ging ze naar de vroegmis om zeven uur. Ja, 's ochtends.
Dan was ze om acht uur weer thuis om ons wakker te maken en ontbijt te geven.
Wij gingen naar de mis van 10 uur.

Maar
wij gingen niet naar de kerk, maar naar "de tennisbaan".
Nee joh, ik was echt geen lid, dat konden mijn ouders niet betalen.
Tennis was voor de "dure mensen", voor de "kak".
Maar we hingen altijd rond bij een grasveldje naast de tennisbaan.
Het was beschut door dichte struiken en hele hoge bomen.
Niemand zag ons!

We deden daar van alles, zoals
kletsen, water drinken uit de kraan, kletsen, potje slapouwehoeren, water drinken,
voetballen op een Z-vormig grasveldje, (Echt héél bijzonder: de keepers zagen elkaar niet.)
kletsen, water drinken, eerste zoen, water drinken, kletsen, huiswerk overschrijven,
schuilen onder het grote stenen fietsenrek, de tweede zoen, kletsen, water drinken,
kortom: hetzelfde wat hangjongeren nu nog steeds doen.
(Hoewel, spijbelen voor de kerk doen ze nu niet meer volgens mij.)

We hadden wel één probleem:
veel ouders hadden een vermoeden dat er gespijbeld werd van de kerk.
Om dit te controleren kwam de gevreesde, legendarische vraag voor de Brabantse jeugd:
"Waar ging de preek over?"

Godverdomme! 
Zo gek waren die gelovige ouders dus niet.
Elke zondag moest een "verzetspuber" zich opofferen om wél naar de kerk te gaan
en ons te vertellen waar de preek over ging.

Mijn moeder vroeg nooit waar de preek over ging.
"Of wij dat niet vreemd vonden?"
Mwah, het viel ons TOEN niet op.
Vele jaren later vertelde ze ons de reden:

Elke zondag ging ze naar de vroegmis. Alleen. Niemand ging met haar mee.
"Vutstevroeg man!"
Dat vond ze niet erg, want
ze ging niet!
Elke zondagochtend ging mijn moeder een rondje fietsen.

Mijn moeder spijbelde dus óók van de kerk!
Terwijl ze er wel op stond, dat haar kinderen wél naar de kerk gingen.

Of god wel of niet bestond wist ze niet, 
"Ja da wittiknie hoor! Witte gaj't?
Vroag da mar oan de Paus!" 

maar wat er in de kerk gebeurde wist ze wél!
Stelletje huichelaars.
Met hun 's zondagse kleren.
Naar de kerk om door anderen gezien te worden.
Naar de kerk om anderen te zien.
En maar roddelen.
"Nou, dan hoef ut vur maj niemeer!"

Zonder dat wij het wisten was mijn moeder 
tegelijk met haar kinderen aan het spijbelen
in't verzet tegen "het instituut kerk".
Stil verzet.
Enkel voor haarzelf. Haar geweten. Haar gevoel.
Misschien wel voor God.

RFTS
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ook hier is vast weer veel leesvoer over te vinden: 
(06-06-2017)
De opleiding journalistiek heeft het over levensbeschouwing.
Met minder polarisatie als excuus. 
Jij dacht waarheidsvinding? 
"Da geleufde tognie!!"
Misschien dacht je ook dat religie en onderdrukking nog maar weinig voorkomen
tegenwoordig.
"Zet je bovenkamer maar op Marktplaats-punt-ennel"
(17-09-2018)

 nieuws-image
"Brabants Katholiek"
Ja ik weet wat Klaas Dijkhoff daarmee bedoelt
als hij dit schrijft in een brief aan kardinaal Eijk.

 Ik beken: 
ik zou me ook eens uit moeten schrijven. 
Maar ja, "is zo'n gedoe" hè. 
Inderdaad, niks meer dan Brabantse lamlendigheid.


Gepost door op Geen opmerkingen:

maandag 7 januari 2019

Oosmoederke was te vroeg geboren

een naschrift op mijn vorige blog
  'smoederke vertelt niet meer

ter nagedachtenis:
stof om na haar over na te denken.
Mijn moeder zei altijd dat ze te vroeg geboren was.

Wat had zij graag in de vrijheid willen leven
die in de jaren-60 was verworven. 

 "Ik zou het wel weten!"

Zij zou als eerste haar lidmaatschap van de katholieke kerk hebben afgezegd.

Ze zou niet zijn getrouwd. Geen kinderen genomen.

Als ze dan onze verbaasde, beteuterde gezichten zag, zei ze snel
“tenminste NIET ZO SNEL!” 
"Ik hou van jullie allemaal!"

 Er was geen woord aan gelogen. 
Ze heeft alles gegeven, ALLES, ondanks dat het niet haar keuze was,
maar als ze het over mocht doen,
zou ze eerst willen genieten van het vrije leven.

Leven zonder de ketenen, de knevels, het “paternosteren”(ja echt, dat woord bestaat) 
van allerlei idiote die zeggen wat ieder ANDER moet doen, maar het zelf NIET doen.

Het is toch belachelijk, "spuugde" ze er uit:
een vent die nog nooit heeft samengewoond met een vrouw,
geen kinderen heeft 
maar wél gaat staan vertellen hoe een vrouw mét kinderen moet leven, 
hoe zij haar kinderen moet opvoeden en 
– 'tis toch te zot voor woorden – hoe zij haar man moet behandelen en plezieren.

Waar bemoeien die idioten zich mee?
En hoe krijgen ze dat voor elkaar?
Door te zeggen dat het van god moet.
“’Kgeloof d’r geen snars van!”


Mijn moeder is inderdaad te vroeg geboren.
En nu?
Nu lijkt het alsof er steeds meer mensen bij komen,
die te láát zijn geboren. 
Lijkt of is?



RFTS


---------------------------Lees-, kijk-, vermaak- en denkvoer----------------------------------------------


(Maart 2021)
Lale Gül
is eigenlijk ook te vroeg geboren.

Althans dat hoop ik
en zullen de moslims in Nederland óók gaan inzien dat elk mens ZÉLF mag bepalen hoe zij haar leven wil leven. Met of zonder God.


maar daar is ze op terug gekomen.
Ze heeft de moed weer verzamenlt.
Want gloeienden, wat moet je sterk in je schoenen staan.
Vraag dat maar aan mijn moeder.


Ook bij Op-1 was ze te zien en te horen.

Zo zie je maar weer;
de Verlichting, de Revolutie, de Jaren-60
en we zijn weer terug bij af.

Laten we het hopen:


Rob heeft hetzelfde meegemaakt waarschijnlijk.








 (24-01-2019)
Danny in Arabistan
een serie van Danny Ghosen.
In deze aflevering over "de liefde in Libanon"
Danny maakt hier (onbewust?) een groot pamflet tégen elke religie,
maar vooral de islam en het christendom.

 Ik kon het niet laten te reageren op twitter.
Maar
zou Danny door hebben dat dit één groot pleidooi is
TÉGEN elke religie, vooral de islam en christendom?








(17-02-2019)

 Column in VrijLinks 
en een meer dan 2 uur durende video,
waarin vooral Nazmiye Oral een diepe indruk maakt!

 "Wat we in Staphorst hebben bevochten, geven we niet weg in Overvecht."


 Een citaat:
"Waarom komt alle schande op het meisje, 
en niet op de lamstraal die haar vertrouwen beschaamde?"

 Religie!

 Juist DÁT is de kracht en macht van religie.
Waarom zie je nooit een vrouw bij belangrijke functies in alle, ALLE grote religies?
(Ook de meeste kleine trouwens.)

 Nog een citaat:
"De norm dat vrouwen altijd, overal, voor iedereen verantwoordelijk zijn, 
van de eer van de familie tot de lustgevoelens van een man, 
die hebben we decennialang bevochten. 
Terecht en met succes. 
En we gaan daar niet in Overvecht ineens mee ophouden uit misplaatste onwetendheid en eerbied voor religie."

 "En zó is het!!" Zou mijn moederke roepen
bij het horen van de vrouw die na Nazmiye komt, Maryam Namazie

 Ach, Oosmoederke zou zich verschrikkelijk opwinden als ze deze verhalen zou horen.
Eerst die idiote christenen. Nu weer die idiote moslims.
Hou daar nou toch eens mee op!
Maar ja, 
Oosmoederke was haar tijd ver vooruit, die was te vroeg geboren.

 Vrouwen die religie steunen:




Och, misschien is er niks verbeterd.
NOG STEEDS NIET...
"Oorlog tegen vrouwen: en de moed om terug te vechten" van Sue Lloyd Roberts
gaat over de afgelopen 30 jaar.
Ja, tot NU!!

 Echt hoor, ik vind vrouwen die een religie als christendom, Jodendom en de islam aanhangen gewoon een stelletje domme SM-fetisjisten.

En in de islamitische wereld is het nog steeds: 

 Gooi die ketens af!
En dan hebben jullie nog mazzel, want nu is het veel makkelijker dan in mijn moeders tijd.
Je kunt nu via alle media heel veel steun, maar ook voorbeelden zien en laten zien, dat confessioneel conformisme totale onzin is en je beroofd van 
de individuele vrijheid waar ELK MENS recht op heeft.











Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 6 januari 2019

Oosmoederke vertelt niet meer...

Voor altijd stil.

Sinds 30 oktober 2018.

92 jaar

Ik denk nog elke dag aan haar.


Tijdens de crematieplechtigheid
heb ik in een voordracht haar leven geëerd, bewonderd, gevierd.
Haar wijsheid geprezen. Met verbazing. Tot haar laatste dag.

Natuurlijk heb ik haar bedankt voor mijn leven.

Ik vertelde over haar innerlijke en uiterlijke strijd
welke ze haar hele leven heeft gevoerd tussen
“wat ik wil” en “wat men wilt van mij”

De strijd tussen haar vrijheid en de dwang die het geloof, het instituut kerk haar oplegde.


Na afloop van de plechtigheid kwam mijn nicht naar me toe.
Ik had mooi gesproken, zei ze, vooral zo herkenbaar.

Precies dezelfde strijd had ook haar moeder, een zus van mijn moeder,
haar hele leven gevoerd en dus bepaald. Haar HÉLE leven.

Ze vertelde dat haar moeder niet drie, maar vier kinderen had gebaard.
Dat wist ik niet.
Het was een hele zware bevalling.
Het kind heeft maar een paar uur geleefd.

Nadat het was overleden
werd het direct door de vroedvrouw - uiteraard een non - bij haar “weggegrist”.

Geen afscheid. Geen begrafenis. Geen graf. Zelfs geen naam...

Het lijkje werd direct weggebracht om te worden “begraven” in …
”ongewijde aarde”.

Anoniem. Als in een soort massagraf.

Waarom?
Het kind was niet gedoopt.
Dus...is het een heiden. “Belast met de erfzonde.”
Dus...kan het kind nooit in de hemel komen. 

Een kind! Nooit in de hemel...godgloeiendenakendenondeju!

Hoe onschuldig wil je het hebben?

Ik kende dit verhaal niet.
Er werd niet over gepraat. Nooit.
Door niemand.
Wat denk je wel niet?
Tégen de kerk?
Dan word je sociaal vermoord. Dan heb je geen leven voor je dood.

Dit doet religie.
Alleen de leidinggevenden en hun meelopers hebben voordeel van religie.
De schapen lijden er enkel onder.
Ze kunnen er niet onderuit.
Ze zouden wel willen, maar ze "laten het maar zo voor de lieve vrede..."

Een dictatuur heeft maar 10% nodig om de 90% onder controle te houden.

Denk hier eens aan als je vindt dat we tolerant moeten zijn 
tegenover de islam.
Maar ook
tegenover het wéér terug oprukkende christendom.
Tegenover welke religie dan ook.

 Welke religie dan ook?

Zie op belangrijke religieuze functies alleen maar mannen: 
VROUWEN! Maak dat je wegkomt! Vernietig ze!
Echt! Voor je eigen bestwil!

RFTS



Geweldig om te lezen is “Ongewijde Aarde” uit Andere Tijden (20-11-2001).

Hoor je “hetzelfde verhaal ook eens van anderen".
Heel veel anderen.
Net zo schrijnend.
Soms zelfs tragischer.
Godgeklaagd!
Zelfs socialisten en communisten moesten ook worden begraven in ongewijde aarde. Allemaal heidenen!

Heel vreemd is wel, dat juist déze aflevering NIET is te zien, enkel te lezen.
Of begin ik paranoïde te worden.
Mocht iemand de aflevering wél vinden, graag doorgeven.



Vrouwen die een religie verdedigen:






-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(08-03-2016)
Hoe diep werkt religie?
De vrouw blijft trouw 
tegen beter weten in.
Waaraan en waarom?
Hoe lang nog?

Houdt God van vrouwen?
(Ach, god wel lijkt mij, maar die heeft niks te zeggen. 'Tzijn de mennekes hè.)


Sinds 9/11
is de islam het zichtbare en voelbare gevaar,
maar "onderhuids" blijven de christenen actief. Als een onzichtbaar virus.
Nu weer de Nashville-verklaring. 
Ondertekend door 250 man, waaronder niemand minder dan 
Kees "u wist toch dat we zo denken" van der Staaij.

Herinneren we ons de ophef die de Caïro-verklaring gaf?
Wat zeg je? 
Wat dat is, de Caïro-verklaring?
Och, zo'n zelfde soort verklaring als die van Nashville.
In ieder geval komen de vrouwen er zéér bekaaid vanaf.
Maar daar heb je toch al die feministes wel over te keer horen gaan?
Vrouw, vrouw, vrouw; horen en zien verging.
Toch?
Fidan Ekiz
strijdt nu dezelfde strijd als mijn moeder streed.
Alleen nu de islam.
Één pot nat!
Maar het is ondertussen al 2019.
Mijn moeder begon er al mee vóór de Tweede Wereldoorlog.
Nikki's tweet met reacties.

"We hebben vrijdenkers en een hervormingsbeweging nodig in de islam."

En zo is't maar net!!
Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 15 september 2013

'sMoederke vertelt #4

Mijn moeder was dus een schipperskind. 
Twee zussen en zes broers. 
In vakanties waren er elf mensen op een heel, héél klein schuitje. Onvoorstelbaar. 
Maar gelukkig was er toen al leerplicht. Iedereen moest naar school. 
Schipperskinderen gingen naar een kostschool. 
Zoals bijna alle Brabanders waren ze katholiek, dus werden ze naar een katholieke kostschool gestuurd, gerund door paters en nonnen.
De verhalen die we tegenwoordig horen over seksueel misbruik van vooral de paters maar ook de nonnen, waren bij ons allang bekend. 
De mishandelingen, zowel geestelijk als lichamelijk, waren ronduit griezelig. 
Over seksueel misbruik kregen we weinig te horen. Dat was en is nog steeds een taboe. Mijn moederke vindt het nog steeds moeilijk om daar iets over te zeggen, maar als ze over een van haar broers praat, kunnen we wel invullen wat er is gebeurd.

(Later kregen we dezelfde misbruik-verhalen te horen over een neef van mij. 
De broer van mijn moeder was - uiteraard - ook schipper.
Hij kreeg kinderen, dus ook die gingen naar de kostschool. Uiteraard gerund door paters en nonnen.
Nee, die verhalen kregen we niet rechtstreeks te horen. Zelfs niet van mijn moeder. 
Die liet dit "doorschemeren".... 
GODGLOEIENDE....wat kan religie toch veel kapot maken. 
Vooral hoe DIEP alles wordt verstopt. Je praatte daar niet over, want 
dan "twijfelde je aan de goddelijke macht"...verschrikkelijk.)

 Op een dag had een vriendinnetje van mijn moeder straf. Meestal moesten ze dan extra werk doen. In dit geval aardappels schillen. Voor het héle klooster, hé. Dat zijn een paar grote teilen vol, hoor.

Haar vriendinnetjes, waaronder mijn moeder, zeiden tegen het bestrafte meisje, dat ze dan heel langzaam moest werken, waardoor er tegen de middag heel veel ongeschilde aardappelen over zouden zijn. Tegen de tijd dat het klaar moest zijn, zou iedereen even moeten helpen.
Maar deze keer was een "echte non" de baas over de keuken. En als mijn moeder een non "een échte non" noemt, dan is het "een tang van een wijf". Dus een klerewijf. Teringwijf.
Deze "echte non" zei niets en gooide alle aardappelen, dus ook de ongeschilde zo in de grote ketel met water en ging dit koken. Tijdens het eten hadden ze dus bijna alleen maar ongeschilde aardappelen op hun bord. De nonnen zelf aten de geschilde aardappelen. Natuurlijk. Dit waren "échte nonnen", hè.

Maar nu stapte tijdens het eten een vader van een kind de zaal binnen. Ouders en familie mochten alleen op vaste bezoektijden komen, maar voor schippers was er een uitzondering gemaakt, omdat die nooit wisten wanneer ze in de buurt waren.
Het meisje ziet haar vader. Omhelzing. Dikke kussen.
"En hoe ist hier?" vroeg de vader.
"Kajk pa, we hebben vandaog ongeschilde èrrupul!"
"wel, godgloeiende nakende nondeju!" riep die vader.
De nonnen keken zeer boos;
"Maar meneer, u mag de naam onzes heren zo niet gebruiken."
vermaanden ze de vloekende vader kruisjes makend.
De vader wilde de moeder-overste spreken. Dat was gelukt. 's Avond kregen de kinderen voor de tweede maal "wèrrum etuh." Nu mét geschilde aardappelen. Inderdaad: geschild door de nonnen. Ook de "echte nonnen."

RFTS
Gepost door op 2 opmerkingen:

vrijdag 19 april 2013

'Smoederke vertelt #2

Mijn oma voer (vaarde??) nog mee op het schip, dus moet dit rond 1930 zijn geweest.

Het schippersleven had een voordeel, net als bij boeren overigens: 
ze hadden meestal genoeg te eten. Net genoeg dan. 
Schippers hadden ook meer "non food" producten, zoals kolen, textiel, zelfs huisraad. Afhankelijk van wat ze in het ruim vervoerden. 
Als ze bijvoorbeeld een ritje kolen hadden, zorgden ze er voor, dat er altijd wat "overbleef" in het ruim. 
Dat deden ze dan in hun kolenhok.

Tegenwoordig wordt dat "van de vrachtauto gevallen" genoemd. 
Mocht niet, maar als je moet kiezen tussen "iets stiekem achterhouden" of sterven van honger of in dit geval ook van de kou, dan kies je snel hoor.

Ze lagen aan de wal. 
Oma stond buiten op het schuitje onder een afdakje te koken op het kolenfornuisje. 
Ja, alles was klein. Mijn opa was een soort van "keuterschippertje". 
Naast haar stond het luik open van het kolenhok. Lekker vol met kolen. 
Daar kwam de pastoor op bezoek. 
Ja, vaak rond etenstijd. Geestelijken zijn ALTIJD al uitgekookt geweest. (Ze lullen lekker en ze vullen lekker. Buik en buidel.)

"Zo, vrouwke. Gaj hèdunne flinke berrug meej kolen. 
Kannikkernie tweej emmerkus van kraiguh?" 1)

Mijn oma keek geschokt. Zij wist ook wel dat ze er zelf niet echt eerlijk aan was gekomen. Zij wist ook wel dat m'neer pastoor dat ook wist. Ze fluisterde:
"Maar meneer pastoor, daddis toch stelen?" 

"Och, vrouwke," zei meneer pastoor, 
"dan komde gaj baj maj maar un kirke te biechten, hoor." 2)

RFTS


Op verzoek van lezers van de eerste "Smoedurku vertelt" een hertaling van enkele zinnen:

1) "Zo, vrouwtje. Jij hebt een flinke berg met kolen. Kan ik er niet 2 emmers van krijgen?
2) "...dan kom jij bij mij maar een keer biechten, hoor."






Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 26 april 2013

smoederke vertelt #3

1951. Mijn moeder was net getrouwd. Ja, met mijn vader. 
En zoals gebruikelijk kwam na enkele weken de pastoor langs. 
Meestal rond etenstijd, zoals we ondertussen weten.
"Zo vrouwke, 
nou kunde gaj de zegeningen van 'thuwelijk proeven en de huwelijkse plichten vervullen."
Kort gezegd: kinderen maken! (bitch!)

"Nou," zei mijn moeder, "dat was ik toch eigenlijk nog niet van plan."

"Maar moederke toch!!
Wa zegdumu nou?
Bende gaj vergetuh daddut oe kristelukke plicht is?!
In het trouwboekje zitten 10 pagina's voor de kinderen. 
En er kunnen er altijd nog een paar worden aangeplakt. 
Dus, geen paniek as de ellefde komt..."


Kortom, de pastoor was "un bietje kwaod." Wa dacht da meeske welnie? 
Maar mijn moeder was ondanks de dreiging van gods boodschapper
niet van plan om elk jaar een kind te werpen. 
Ze wilde eerst nog wat van haar nieuw verkregen, bevochten vrijheid genieten. 

 Ach, vrijheid.
Vrijheid en de kerk.
Vrijheid en god.

Wat te doen?
Voorbehoedsmiddelen?

 Tja: géén pil, slechte condooms, die toen niet voor niets "kapotjes" werden genoemd. Spiraaltjes waren meestal pijnlijk. 
Het meest gebruikte voorbehoedmiddel was... "vóór de zegen de kerk uit." 
Hoef ik niet uit te leggen, toch? 

 Te laat, te laat, 
sprak Winnetoe
het zaad is al
naar binnen toe.
[Jules Deelder]

 MAAR, 
ook dát was zondig volgens de kerk, dus ook volgens diezelfde "mneer pstoor".
Maar mijn vader deed het toch. 
Na een tijdje kreeg mijn moeder wroeging. Dit is begin 1950, hè. 
Ja, zó werkt religie!

(Het ouwe systeem: hou de massa dom, dan hou je ze eronder. 
Dreig met "Hel en Verdoemenis", en de 3 K's (Koning, Kapitaal, Kerk) kunnen alles met het pleps doen. 
Verleden tijd? HA! 
Hoe denk je dat de crisis is ontstaan? 
Wie gaat ervoor opdraaien? 
Internet is groots en machtig, maar dit hebben ze nog steeds niet kunnen ontmaskeren, blootleggen. 
De domme massa wordt nog steeds gemanipuleerd "waar ze bijstaan". 
Mijn moeder zou zeggen: "Ge wor benukt waor ge baistaot!"
Sorry, moest ik even kwijt.)
Terug naar mijn ouderstijd:

Mijn vader moest dit maar eens gaan opbiechten, vond mijn moeder. 
Na veel aandringen ging hij dat doen. "Om van't gezaik af te zijn."
Na zijn verhaal gedaan te hebben in de biechtstoel, vroeg de pastoor of mijn vader er spijt van had en zou beloven het niet meer te doen.
"...eh...Nou", zei mijn vader, "...eh...dat durf ik niet te beloven."

Wel eerlijk van mijn vader. 
Veel te eerlijk zo bleek, 
want de pastoor zei dat hij dan de absolutie niet kon geven en hij kon gaan. 

Mijn vader boos. Pisnijdig. 
Hij stapte op de fiets en reed "meej zunne kwoaje kop" naar een klein dorpje verderop. 
Ging daar te biecht en kreeg van die pastoor zo, "hoppa", de absolutie: drie weesgegroetjes, een onze vader en de oefening van berouw. 
Mijn vader ging als een gelukkig man weer naar huis en kuste zijn vrouw. 

Een jaar later was hun eerste kind geboren. (fok! fok! fok!)
Want erg zeker was dit voorbehoedmiddel niet.

Van hem heb ik dus sexuele voorlichting gekregen. 

Hoe? 
Nou, twee zinnetjes riep hij als ik "uit ging": 

Één: "Probeer ut nie, want ge kunttut!." (probeer het niet, want je kunt het.)

Twéé: "Haanduh in oe zakkuh en fluituh!".(Handen in je zakken en fluiten.) 

"Jaha, pahah! Houdoe!"

Gelukkig hadden wij toen al veel betere kapotjes. Anders.......

RFTS


　





Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)